بفرمایید روضه

سُنّت چند ساله ی خونه ی پدری ، پنج روز مراسم روضه و عزاداری حضرت مادر ، فاطمه زهرا (سلام الله علیها) هست . یک روز قبل از روضه همگی دور هم جمع میشیم و طبق تقسیم کاری نانوشته هرکسی هرکاری بلده انجام میده . نصب کتیبه ها و پرچم ها ، برقرار کردن سیستم صوتی ، آب و جارو و گردگیری ، برداشت وسایل اضافه و دست و پاگیر از خونه ، آماده کردن سماور و فنجان ها و قندون ها ، چیدن بالشت ها و پشتی ها و ...

همیشه ، اول کار و بار ، مامان یادآوری میکنه که وضو یادتون نره ، بعد هم وقتی کارها به سامون میرسه ، دور هم میشینیم و چای خوش عطر و طعم مامان ، خستگی از تن میبره ؛ حتی چای نخور های خانواده هم از خیر این چای نمیگذرن !

حالا نوبتِ جلسه ی توجیهی مادرانه ست ! توصیه های همیشگی که هیچ وقت تکراری نمیشن ... صاحبِ این مجلس ما نیستیم ، خودشون عنایت کردن و روزی ما کردن چند روز به شیعیانشون خدمت کنیم ، نکنه خادمِ خوبی نباشیم این توفیق رو ازمون بگیرن ! یه وقت به هیچکس بی احترامی نکنین ، بچه ها رو تحویل بگیرین ، با دلِ پیرتر ها راه بیاین ، جوون ها اگه خواستن کمک کنن با روی باز استقبال کنین ، هیچ کس بدون پذیرایی نره ؛ مخصوصا بچه ها ، اگه کسی پذیرایی بیشتر خواست برای تبرک با خودش ببره حتما بهش بدین و ... اما در مورد جفت کردنِ کفش ها توصیه ای نمیکنه ، چون این کار رو خودش انجام میده .

در طول مراسم هم دست تنها نمی مونیم ، همه کمک میکنن ؛ کمک کردن هم با توجه به سن و سال ، سلسله مراتب داره ! از توزیع دستمال کاغذی شروع میشه که کوچولوهای 4-5 ساله انجام میدن ، بعدش توزیع و جمع کردن برگه های دعا و پخش کردن گلاب و قند ، بعد هم چرخوندن پارچ آب و لیوان که 10-12 ساله ها از پسش برمیان . پذیرایی هم مهارت خاص خودش رو میخواد . تازه واردها با نظم هندسی که نمیشینن ، هرکس هرجا دلش بخواد ، پس تشخیص دادنِ پذیرایی شده ها از پذیرایی نشده ها دقت میخواد ، هرچقدر جمعیت بیشتر باشه سخت تر هم میشه . دم کردن و ریختنِ چای ، کارِ بزرگترها و باتجربه تر هاست ، رنگِ چای باید مجلسی باشه ، پررنگ تر از چیزی که برای خودمون میریزیم . چای اول مجلس باید به اندازه و به موقع دم بشه و برای آخر مجلس دوباره چای تازه دم آماده بشه ، فنجان ها باید مرتب شسته بشن ، چای و قند و همه چی باید مرغوب باشه ، از هرچیزی بهترینش رو باید تهیه کنیم ...

آخر مجلس هم مامان جلوی در می ایسته و از تک تک مهمونا تشکر و خداحافظی میکنه ، اگه براش کاری پیش بیاد من به عنوان فرزند ارشد این وظیفه رو دارم ...

خلاصه جاتون خالی ...

دعاگوی دوستان وبلاگیم هستم اگر لایق باشم

پ.ن : عمل کردن به توصیه های مامان ، خیلی هم آسون نیستااا گاهی مبارزه با نفس میخواد در حد لالیگا اگه بتونم مینویسم اینجا

دنیا...